انجمن شاعران مرده

من به جنگل رفتم چون سر آن داشتم که آگاهانه زندگی کنم

نه دل مفتون دلبندي نه جان مدهوش دلخواهي
نه بر مژگان من اشكي نه بر لب‌هاي من آهي

نه جان بي‌نصيبم را پيامي از دلارامي
نه شام بي‌فروغم را نشاني از سحرگاهي

نيابد محفلم گرمي نه از شمعي نه از جمعي
ندارد خاطرم الفت نه با مهري نه با ماهي

بديدار اجل باشد اگر شادي كنم روزي
به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهي

كيم من؟ آرزو گم كرده‌اي تنها و سرگردان
نه آرامي نه اميدي نه همدردي نه همراهي

گهي افتان و خيزان چون غباری در بیابانی
گهی خاموش و حیران چون نگاهي بر نظرگاهي

رهي تا چند سوزم در دل شبها چو كوكب‌ها
به اقبال شرر نازم كه دارد عمر كوتاهی

رهی معيری

+ نوشته شده توسط یه دیونه که مرده در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386 و ساعت 18:14 |

درباره وبلاگ

در این دنیایی که درش زندگی می کنیم، هیچ چیز به آینه ئی که بعضی جاها جیوه اش را تراشیده باشند به من شبیح نیست....
فکر کنید جیوه ی آینه ئی را از بعضی جاهاش تراشیده باشند و به این دلیل نتواند چیزی را که درش منعکس می شود ، سالم و کامل منعکس کند.
چه می گویید ؟! آنچه مرا هنوز به صورت آینه نگه داشته است استقامت روح من است، نه کندی این چاقوی بی رحمی که اتفاق یا سرنوشت یا هر مهمل دیگری نام دارد.