انجمن شاعران مرده

من به جنگل رفتم چون سر آن داشتم که آگاهانه زندگی کنم

مردی تاریک
زنی خاموش

هستی ای بدعت بار
تلخی نگاهی رقت بار
شرمساری چشمی از دوباره دیدن
سقوط تازه روحی از مرده جسمی
انسانی سر از همه مخلوقاتش
در تنش نهاده و رفته
چند دانه زخم گندم!

مرگ . س

+ نوشته شده توسط یه دیونه که مرده در چهارشنبه سوم آبان 1385 و ساعت 0:50 |

درباره وبلاگ

در این دنیایی که درش زندگی می کنیم، هیچ چیز به آینه ئی که بعضی جاها جیوه اش را تراشیده باشند به من شبیح نیست....
فکر کنید جیوه ی آینه ئی را از بعضی جاهاش تراشیده باشند و به این دلیل نتواند چیزی را که درش منعکس می شود ، سالم و کامل منعکس کند.
چه می گویید ؟! آنچه مرا هنوز به صورت آینه نگه داشته است استقامت روح من است، نه کندی این چاقوی بی رحمی که اتفاق یا سرنوشت یا هر مهمل دیگری نام دارد.